Kiedy go podniosłam, od razu poczułam, że coś jest bardzo nie tak. Próbował wstać — i nie mógł. Przewracał się na bok. Jego łapki poruszały się chaotycznie, jakby zupełnie go nie słuchały. Nie mógł utrzymać głowy. Patrzył na mnie tymi swoimi przerażonymi oczami i nie rozumiał, co się z nim dzieje.

Wiedziałam od razu. Trucizna.

Ktoś w nocy celowo otruł te koty. Koty, które przychodziły tu każdego dnia, bo były głodne. Koty, które nikomu nie zagrażały. Ktoś postanowił, że mają umrzeć.

Zabrałam Wojtusia i kotkę prosto do kliniki. Ale kotki nie dało się uratować. Odeszła tam — razem z nienarodzonymi kociętami, które nigdy nie zdążyły przyjść na świat. Doktor potwierdził: zatrucie. Układ nerwowy Wojtusia jest poważnie zaatakowany przez truciznę. Stąd brak równowagi, nieskoordynowane ruchy i drgawki. Nie wiemy jeszcze, ile jej połknął. Nie wiemy, co dokładnie to było.

Wojtuś natychmiast dostał tlen i kroplówkę z płynami — żeby wypłukać z organizmu jak najwięcej trucizny. Dostaje leki przeciwdrgawkowe. Musi zostać w klinice pod całodobową opieką. Tylko intensywna hospitalizacja daje mu szansę.

Wróciłam do domu przed siódmą rano. Usiadłam i długo nie mogłam wstać. Myślałam o łaciatym. O kotce. O kociętach, które nigdy nie zobaczą świata. I o Wojtusiu, który leży teraz w klinice z kroplówką w łapce i walczy o życie. Nie wiem, czy uda mi się dowiedzieć, kto to zrobił. Nie wiem, czy kiedykolwiek zrozumiem, jak można tak po prostu — w nocy, z zimną krwią — zabić niewinne zwierzęta.

Ale wiem jedno. Wojtuś żyje. I zrobię wszystko, żeby tak zostało.

Proszę Cię — pomóż mi uratować Wojtusia. Każda złotówka to kolejna godzina kroplówki, kolejna dawka leku, kolejna szansa, że ten rudy kotek wróci do zdrowia.

Pomóż Wojtusiowi przeżyć.