Cztery maleńkie kocięta ktoś zamknął w styropianowym pudle wypełnionym wodą, zakleił je taśmą i zostawił na śmierć. Nie miały szans na ratunek. Miały się po prostu utopić – w ciszy, w bólu, w samotności. 

Gdy przyjechałam na miejsce, pudełko było już otwarte. Osoba, która je zauważyła, zaniepokoiła się i zerwała taśmę. W środku znalazła ciała trzech utopionych maluszków… i jedno drżące, jeszcze żywe kociątko. Nie wiedząc, co zrobić, włożyła je do starej doniczki i zadzwoniła po mnie.

Nie umiem opisać, co czułam, gdy to zobaczyłam. Trzy martwe ciałka ociekające wodą. Nieruchome, z otwartymi pyszczkami. I jedna ocalała, tak maleńka, bezbronna istotka… Mokra, przerażona, wychłodzona do granic możliwości. Patrzyła na mnie z takim bólem i niezrozumieniem, jakby pytała: Dlaczego?? 

Nazwałam ją Pini.