Maleńkiego, bezdomnego Momusia prawdopodobnie potrącił samochód lub motocykl. Kiedy zobaczyłam tego biedaka, leżał skulony kawałek od jezdni. Albo jakimś cudem odczołgał się na bok, albo ktoś zlitował się nad Momusiem na tyle, że przeniósł go na chodnik.

Momuś wyglądał, jakby już umierał. Mimo, że miał otwarte oczy, to przelewał mi się bezwładnie przez ręce. Nie miał siły utrzymać prosto główki, tylko zwieszał się jak szmaciana laleczka. Ale jego spojrzenie wydawało mi się przytomne, więc z resztką nadziei zaniosłam go – prawie biegnąc – do kliniki.

Doktor od razu zbadała Momusia i zleciła rentgen. Okazało się, że kociątko ma bardzo poważnie złamane obie tylne łapki. Kości są przemieszczone i uciskają okoliczne tkanki, powodując dodatkowo stan zapalny. Ponieważ Momuś nadal był zupełnie bezwładny, miał słaby puls i obniżoną temperaturę, doktor owinęła go kocykiem i położyła pod tlenem. Potem dostał wzmacniającą kroplówkę oraz silny lek przeciwbólowy i antybiotyk.