Tygryskę zobaczyłam na ulicy, zupełnym przypadkiem. Ruda kotka siedziała nieruchomo na chodniku i patrzyła poważnym wzrokiem na przechodzących obok ludzi. Od razu zauważyłam, że ma ranę na klatce piersiowej. Pomyślałam, że to zwykłe skaleczenie, jakie zdarza się ulicznym kotom, ale na wszelki wypadek podeszłam do niej, żeby przyjrzeć się z bliska – może potrzebne będzie zszycie albo chociaż przemycie rany?

Ale kiedy zajrzałam jej pod brzuszek, przeżyłam szok. Zobaczyłam wielką, otwartą ranę i zrozumiałam, że ta biedna koteczka potrzebuje pilnej pomocy. Wzięłam ją ostrożnie na ręce. Nie protestowała, a po chwili nawet przytuliła się do mnie. Chyba wiedziała, że próbuję jej pomóc.

Zaniosłam biedną Tygryskę do kliniki.

A tam usłyszałam wyrok. Ta wielka rana to nowotwór. Bardzo duży, uciska płuca i serce. Ale jest jeszcze odrobina nadziei dla Tygryski. Guz jest wyraźnie oddzielony i wydaje się, że nie nacieka zdrowych tkanek. Doktor mówi, że może spróbować usunąć go w całości. To jedyna szansa na uratowanie tej biednej koteczki.