Może kiedyś doświadczył dobroci ze strony ludzi i teraz miał nadzieję, że znowu mu pomogą? A może ból sprawił, że nie działał świadomie? W każdym razie wtedy mieszkańcy budynku z sąsiedztwa powiadomili mnie o Michasiu.

Kiedy dotarłam na miejsce pomyślałam, że się spóźniłam. Że Michaś już nie żyje. Zupełnie się nie poruszał, leżał tylko bezwładnie. Po wielkiej ranie na jego plecach chodziły muchy. Skóra Michasia wyglądała jak kora starego drzewa – gruba, twarda, popękana. Ale gdy nachyliłam się nad Michasiem, zobaczyłam że oddycha. Dotknęłam go lekko a Michaś drgnął i powolutku, chwiejnie usiadł. Oczy miał cały czas zamknięte. Niewidomy – pomyślałam.

Delikatnie wzięłam Michasia do transportera. Nie wyrywał się, nie protestował. Zawiozłam go do kliniki.

W klinice doktor oczyściła ranę i wydobyła z niej stalowy drut. Był wrośnięty głęboko w ciało, więc musiała rozcinać go i usuwać po kawałeczku. Podała Michasiowi dożylnie leki przeciwbólowe, przeciwzapalne i antybiotyk. Antybiotyk podała też miejscowo na ranę.

Cała skóra Michasia pokryta jest świerzbem, który tak się rozwinął w osłabionym organizmie kotka, że stworzył grubą, twardą i popękaną skorupę. Tak grubą i twardą, że Michaś nie może nawet otwierać oczu. Doktor w znieczuleniu usunęła część tej skorupy. Reszta może być usuwana stopniowo w ciągu kolejnych dni. Doktor mówi, że oczy Michasia są w złym stanie nie tylko z zewnątrz, przez świerzb, ale i od wewnątrz, ale więcej szczegółów będzie mogła podać później, po dokładniejszych badaniach.

Teraz Michaś leży pod tlenem i kroplówką. Stan koteczka jest bardzo ciężki, Michasiowi trudno jest utrzymać się na łapkach. Codziennie musi dostawać komplet dożylnych i miejscowych leków. Dopóki jest tak słaby, musi dostawać kroplówkę odżywczo-nawadniającą. Doktor powiedziała, że wydatki będą duże. Ale przecież nie mogę odmówić pomocy temu nieszczęsnemu, skrzywdzonemu ludzką ręką koteczkowi.

Bardzo Was proszę o pomoc dla Michasia.