Doktor zbadał koteczkę i nie miał dobrych wiadomości. Powiedział, że ta długa, głęboka rana wskazuje, że ktoś mógł ją celowo zranić. Może też być tak, że Keli rozcięła sobie szyję drutem czy ostrą krawędzią, kiedy przeciskała się przez jakieś ciasne miejsce. Ta rana musiała być pierwsza. Doktor mówi, że przez nią dostały się pod skórę muchy i złożyły jaja, bo reszta dziur w skórze Keli jest wygryziona przez larwy.

W ranach jest silne zakażenie bakteryjne. Są też początki martwicy — tkanki zaczęły obumierać. Keli ma gorączkę i jest bardzo osłabiona. Doktor oczyścił rany, podał antybiotyk miejscowo i dożylnie, a potem założył opatrunek.

Ale to tylko pierwsza pomoc.

Keli musi być operowana w pełnej narkozie. Trzeba usunąć wszystkie fragmenty tkanek objętych martwicą, bardzo dokładnie oczyścić rany, a potem założyć szwy. Bez tej operacji zakażenie będzie się rozprzestrzeniać. Martwica też. I wtedy może nie być już odwrotu.

Bez operacji Keli umrze. Doktor powiedział to wprost.

W tej chwili Keli jest w klinice, pod stałą opieką. Nie chce jeść, więc dostaje kroplówki odżywcze. Leży cicho. Nie skarży się. Jakby przez ten cały czas nauczyła się, że i tak nikt jej nie usłyszy.

Patrzę na nią i myślę o tym, ile czasu spędziła cierpiąc pod tym samochodem. Ile godzin, ile dni. Sama, w gorączce, z larwami jedzącymi ją żywcem. Czy nikt jej nie widział? Czy może widział, ale po prostu obojętnie przeszedł obok…

Proszę, pomóż biednej, cierpiącej Keli.