Kilka dni temu właściciel warsztatu zadzwonił do mnie. Powiedział, że widział przez okno, jak Iskierka podbiegła do przechodzącego mężczyzny i zaczęła wspinać się przednimi łapkami po jego nogawce. Mężczyzna kopnął ją raz, potem drugi. Cios odrzucił Iskierkę daleko.

Zanim właściciel warsztatu zszedł po schodach, Iskierka znikła. Dlatego zadzwonił do mnie po pomoc.

Od razu po rozmowie poszłam szukać Iskierki. Zaglądałam w zaułki i klatki schodowe, sprawdzałam śmietniki. Ale nie znalazłam jej. 

Przez kilka kolejnych dni próbowałam znaleźć Iskierkę. Pytałam ludzi, czy ją widzieli. I każdego z tych dni wracałam z pustymi rękami. Byłam coraz mocniej przekonana, że Iskierka już nie żyje. Że uciekła po to, aby schować się w jakimś ciemnym kącie i umrzeć. 

Dziś wcześnie rano zadzwonił do mnie właściciel warsztatu. Powiedział, że widział drobnego rudego kota chowającego się w garażu podziemnym i myśli, że to była Iskierka. 

Od razu pobiegłam na miejsce.

Tak, to była Iskierka. Ale prawie jej nie poznałam. Pyszczek miała kompletnie zniekształcony. Zęby wystawały jej z pyszczka pod różnymi kątami jak u wampira. Jedno oko było tak zapuchnięte, że prawie się nie otwierało — wokół niego i w nosku widać było zaschniętą, ciemną krew. Z nosa i pyszczka sączyła się ropa. 

Jak można zrobić niewinnemu stworzeniu coś takiego?! Chciało mi się płakać i krzyczeć. Ale wiedziałam, że muszę nie mogę poddać się emocjom, bo teraz najważniejsza jest ona. Powoli i ostrożnie zaczęłam podchodzić do Iskierki, tak żeby się nie wystraszyła i nie uciekła. 

Ale ta mała koteczka nie próbowała uciec. Przeciwnie – ruszyła mi naprzeciw miaucząc prosząco. Czyżby nadal ufała, że ludzie mogą być dobrzy?

Wysypałam jej trochę karmy. Była głodna, próbowała jeść, ale pyszczek nie pozwolił…

Zabrałam Iskierkę prosto do kliniki.

Doktor zbadał ją dokładnie i powiedział że Iskierka ma złamaną szczękę — w dwóch miejscach, bardzo poważnie. Jeden fragment kości przebił się do środka pyszczka i od tej rany rozwinęło się zakażenie bakteryjne. Poza tym Iskierka ma gorączkę i jest mocno odwodniona. 

W sprawie oka doktor na razie nie umiał powiedzieć nic pewnego. Nie wiadomo, czy uda się je uratować. 

Doktor podał Iskierce dożylnie antybiotyk i silny lek przeciwbólowy. Położył ją pod tlenem i podłączył kroplówkę. Kiedy lek przeciwbólowy zaczął działać, oczyścił Iskierce pyszczek z zaschniętej ropy i krwi, ale bez dokładnego oczyszczania rany wewnątrz pyszczka. 

Ale to tylko doraźne działania.

Iskierka musi mieć operację, w czasie której doktor poskłada jej połamaną szczękę. Być może będzie konieczne założenie drutów utrzymujących fragmenty kości na miejscu. Wtedy również lekarz oczyści dokładnie miejsce, gdzie rozwija się zakażenie. 

Operację trzeba zrobić jak najszybciej. 

Iskierka nadal ufa ludziom. Mimo krzywdy, której doświadczyła. Pozwala lekarzowi i pielęgniarkom brać się na ręce, robić zastrzyki. Cieszy się, kiedy do niej podchodzę, żeby po prostu z nią pobyć. Biedna mała Iskierka nadal wierzy, że ludzie są dobrzy. Nadal ufa. Nawet po tym wszystkim.
Proszę Cię, pomóż uratować małą Iskierkę.