Prawdopodobnie ktoś potrącił małego Gapcia. Kierowca pewnie nawet nie poczuł uderzenia. A Gapcio został – skulony z bólu, w hałasie ulicy, zupełnie sam.

Wzięłam go na ręce najdelikatniej, jak umiałam. Cały czas miauczał z bólu — głośno, rozpaczliwie. Wsiadłam z nim do pierwszej spotkanej taksówki i zawiozłam do kliniki.

Doktor najpierw podał Gapciowi silny lek przeciwbólowy w zastrzyku. Podał też steryd, bo maleństwo było w stanie wstrząsu. Kiedy leki zaczęły działać, zbadał łapkę dotykiem — bardzo dokładnie, centymetr po centymetrze. Potem spojrzał na mnie i powiedział spokojnie, że kości są tak bardzo pogruchotane, że nie ma szansy ich poskładać. Nawet operacyjnie. Łapkę trzeba amputować. 

Rentgena nie zrobił. Żeby unieruchomić Gapcia do zdjęcia, musiałby podać mu narkozę ogólną, a to za duże ryzyko. 

Doktor nie daje mi gwarancji, że Gapcio przeżyje operację. Jest za mały, za słaby, a uraz jest bardzo poważny. Ale mówi, że to jego jedyna szansa. Więc musimy spróbować.

Na razie Gapcio jest w klinice. Doktor chce najpierw ustabilizować jego stan na tyle, żeby miał szansę przeżyć zabieg. Operacja jest zaplanowana na wtorek rano. Ale odbędzie się tylko wtedy, jeśli uda mi się zebrać pieniądze na czas.

Teraz, kiedy leki przeciwbólowe działają, Gapcio śpi. Pierwszy raz od wielu godzin nie krzyczy z bólu. Leży zwinięty w kłębuszek, taki malutki, że aż trudno uwierzyć, ile cierpienia zmieściło się w tym drobnym ciałku.

Kiedy się budzi, patrzy na mnie. Nie odwraca wzroku, nie próbuje uciekać. Patrzy na mnie tym swoim proszącym, ufnym spojrzeniem, którego nie da się zapomnieć. Czasem miauczy cichutko. Nie mogę go zawieść.

Mamy czas tylko do wtorku. Bardzo się boję, czy zdążymy. Ostatnio zbiórki idą bardzo ciężko. Dlatego piszę do Was teraz, w niedzielę wieczorem. Bo każda godzina ma znaczenie.

Proszę, pomóżcie Gapciowi przeżyć.