Klara leżała nieruchomo a wokół niej krążyły muchy. Spod ogona widać było coś jakby fragment wnętrzności, który znalazł się na zewnątrz. Byłam pewna że Klara nie żyje. Chciałam ją tylko zabrać, żeby jej zwłoki nie leżały tak na chodniku. Ale kiedy ukucnęłam przy niej, uchyliła lekko oczy! Ona żyje!

Natychmiast zabrałam ją do kliniki. Na szczęście była ta miła doktor, która ma serce do ulicznych kotów. Uprosiłam ją, żeby przyjęła nas na kredyt.

Doktor zbadała Klarę i powiedziała, że koteczka dopiero co urodziła kocięta. Poród musiał być trudny, bo w jego wyniku część jelita została po prostu wypchnięta na zewnątrz. Klarę trzeba operować i to pilnie, bo jelito jest uciśnięte i może się wdać w nie martwica.

Doktor podała Klaruni tlen, antybiotyk, leki przeciwbólowe i steryd, który ma ją tymczasowo wzmocnić. Oczyściła wynicowane jelito z piasku. Ale powiedziała, że bez pieniędzy nie może nic więcej zrobić. I tak jestem jej wdzięczna za tą pomoc.

Musiałam zabrać biedną Klarunię do domu. Po podaniu leków trochę się ożywiła, ale teraz znowu leży bez ruchu. Czasem tylko otwiera lekko oczy i niespokojnie rozgląda się dookoła. Może szuka kociąt? Poszłam ich poszukać ale nie znalazłam.

Myślałam, że teraz będzie choć kilka dni spokojniejszych dla mnie i dla Was. Ale wtedy spotkałam Maślaczka.

Jedna z tylnych łapek Maślaczka jest już martwa. Zaczęła gnić. Jeśli nie pomożemy mu natychmiast, to samo stanie się z resztą jego ciała.

Zobaczcie, jak Maślaczek próbuje się drapać tą martwą łapką. Nie rozumie, dlaczego łapka nie chce się go słuchać. W samej martwej łapce nie ma już czucia. Ale część łapki jeszcze żyje. Martwica powoli posuwa się dalej i obejmuje te żywe części. I tam Maślaczek czuje ból nie do opisania. Niespokojny chodzi z miejsca na miejsce, kładzie się i znów wstaje…

Nie mogłam go zostawić. Zabrałam tego biedaka do kliniki. Przynajmniej tym razem zgodzili się zbadać Maślaczka bez wcześniejszego zapłacenia za wizytę. Doktor mówi, że martwica i gangrena rozprzestrzeniają się bardzo szybko. Nie da rady zatrzymać ich antybiotykiem. Antybiotyk w najlepszym razie trochę je spowolni. A jeśli martwica zajmie całą łapkę aż do miednicy, Maślaczka nie da się już uratować. Dlatego trzeba jak najszybciej amputować martwą, gnijącą łapkę. 

Kartofelek wygląda, jakby nie miał już prawa żyć. Ma rany na ciele, a na jego głowie i szyi zamiast futerka ma twardą, grubą skorupę. Ogonka został mu tylko kawałek. A na brzuszku Kartofelka z jednej strony widać coś, co wygląda jak wielki balon. Ten biedak musiał od dawna głodować, bo widać mu cały kręgosłup i żebra. Jak dałam mu trochę karmy to ledwo do niej podszedł na chwiejących się łapkach. Zjadł wszystko, a potem usiadł i tak na mnie patrzył, że nie mogłam powstrzymać się od płaczu.

Nie mogłam zostawić cierpiącego Kartofelka na ulicy. Ze sklepu obok wzięłam karton i włożyłam do niego kocurka. Zabrałam go do lecznicy z nadzieją, że udzielą mu jakiejś pomocy, chociaż mam u nich zadłużenie. Akurat była taka jedna miła pani doktor, ona najbardziej życzliwie traktuje uliczne koty. Zgodziła się zbadać Kartofelka, chociaż powiedziała, że jak właściciel kliniki będzie zły kiedy się dowie.

Po badaniu doktor powiedziała, że stan Kartofelka jest bardzo zły. Skorupa na ciele to świerzb, tak zaawansowany, że sięga daleko w głąb skóry. Prawdopodobnie ogonek usechł i odpadł Kartofelkowi właśnie przez świerzb. A ten balon na brzuchu to ogromna przepuklina, przez którą narządy wewnętrzne Kartofelka przedostały się z jamy brzusznej pod skórę. To jest bardzo niebezpieczne i wymaga pilnej operacji.

Maleńką Muzyczkę z pomocą sąsiadów zdjęłam z dachu wysokiego budynku. Nie umiała zejść sama i tylko miauczała rozpaczliwie. Kiedy tylko wzięłam ją w ręce, wbiła się we mnie ostrymi pazurkami i trzymała się z całej siły. Jakby chciała się upewnić, że nie zostawię jej tam pod dachem, tylko zniosę na dół.
Dopiero kiedy miałam ją już w rękach, zorientowałam się, że coś złego dzieje się z jednym z jej oczek. Wyglądało tak, w miejscu gałki ocznej Muzyczki była tylko biało-żółta ropa.

Oczywiście od razu weterynarz, badanie i diagnoza – oko do pilnej amputacji. Jest w nim zaawansowane zakażenie bakteryjne. Pewnie biedna Muzyczka zraniła się jakoś w to oczko i do środka dostały się bakterie. W każdym razie oko trzeba jak najszybciej usunąć, bo w każdej chwili bakterie mogą przedostać się do mózgu i zabić Muzyczkę w ciągu kilku godzin.

Muzyczka dostała antybiotyk i steryd, ale musiałam zabrać ją do domu. Bardzo chciało jej się pic i jeść, widocznie długo była uwięziona na tym dachu. Teraz ta bidulka śpi. W klinice mówią, że jak będę miała pieniądze, mam zadzwonić i umówić operację. Tylko czy Muzyczka wytrzyma do tego czasu?
Bardzo proszę o pomoc dla Muzyczki.

Przed chwilą dostałam zgłoszenie o umierającym kotku. Pobiegłam szybko na miejsce i się rozpłakałam.

Myślałam, że Mruczuś już nie żyje. Leżał nieruchomo na betonie. Gdy się zbliżyłam, zaczął dziwnie drgać i cichuteńko miauczeć. Błagał mnie o pomoc. Jego ciało jest przeraźliwie chude i powykręcane.

Widać, że bardzo cierpi. Wzięłam go na ręce, sama skóra i kości. Łzy mi leciały ciurkiem, gdy go wkładałam do kartonika. Nie wiem, co mam zrobić. Z bezsilności tylko zaczęłam krzyczeć.

Do lecznicy go nie przyjmą, bo mam tam ogromne długi. Błagam, zróbcie coś!

Ewa

Tygryskę zobaczyłam na ulicy, zupełnym przypadkiem. Ruda kotka siedziała nieruchomo na chodniku i patrzyła poważnym wzrokiem na przechodzących obok ludzi. Od razu zauważyłam, że ma ranę na klatce piersiowej. Pomyślałam, że to zwykłe skaleczenie, jakie zdarza się ulicznym kotom, ale na wszelki wypadek podeszłam do niej, żeby przyjrzeć się z bliska – może potrzebne będzie zszycie albo chociaż przemycie rany?

Ale kiedy zajrzałam jej pod brzuszek, przeżyłam szok. Zobaczyłam wielką, otwartą ranę i zrozumiałam, że ta biedna koteczka potrzebuje pilnej pomocy. Wzięłam ją ostrożnie na ręce. Nie protestowała, a po chwili nawet przytuliła się do mnie. Chyba wiedziała, że próbuję jej pomóc.

Zaniosłam biedną Tygryskę do kliniki.

A tam usłyszałam wyrok. Ta wielka rana to nowotwór. Bardzo duży, uciska płuca i serce. Ale jest jeszcze odrobina nadziei dla Tygryski. Guz jest wyraźnie oddzielony i wydaje się, że nie nacieka zdrowych tkanek. Doktor mówi, że może spróbować usunąć go w całości. To jedyna szansa na uratowanie tej biednej koteczki. 

Gdy znalazłam Cypiska na chodniku, to nawet nie mógł podnieść pyszczka, żeby zawołać o pomoc. Tylko uniósł główkę i spojrzał błagalnie. Spróbowałam go unieść, ale jedna łapka zwisała mu bezwładnie. Nie wiem czy dadzą radę ją poskładać, czy będzie do amputacji. Ten biedaczek leżał na środku chodnika a ludzie go tylko omijali z obrzydzeniem.

W klinice mam ogromne długi i nie chcą mnie tam już widzieć. Ale nie miałam wyjścia i zawiozłam tam Cypiska. Po prostu położyłam go w gabinecie i wybiegłam z płaczem.

Nie wiem, co teraz będzie, jestem na skraju załamania nerwowego. Mam tyle chorych kotów u siebie a teraz jeszcze ten Cypisek. Dostałam informację z kliniki, że zrobili prześwietlenie. Są nie tylko poważne złamania, ale też na 90% są uszkodzone nerwy. No i Cypisek jest cały obolały, ma spuchnięty pyszczek. Stracił kilka zębów. Albo potrącił go samochód, albo to ktoś tak go skatował. Może uda się uratować łapkę, ale trzeba go bardzo szybko operować. Jak nie, pozostaje tylko amputacja.